Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore; Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Sed nimis multa. Duo Reges: constructio interrete. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus.

Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Nihilne te delectat umquam -video, quicum loquar-, te igitur, Torquate, ipsum per se nihil delectat? Falli igitur possumus. Pauca mutat vel plura sane; Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere.

Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Fadio Gallo, cuius in testamento scriptum esset se ab eo rogatum ut omnis hereditas ad filiam perveniret. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Quid est enim aliud esse versutum? Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit.

De vacuitate doloris eadem sententia erit.

Nunc de hominis summo bono quaeritur; Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? De illis, cum volemus. Haec qui audierit, ut ridere non curet, discedet tamen nihilo firmior ad dolorem ferendum, quam venerat. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam?

Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Igitur ne dolorem quidem. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Quod cum dixissent, ille contra.

Tum ille: Ain tandem? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Rationis enim perfectio est virtus; Nunc reliqua videamus, nisi aut ad haec, Cato, dicere aliquid vis aut nos iam longiores sumus. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis.

Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum.

Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Quae cum essent dicta, discessimus. Si enim, ut mihi quidem videtur, non explet bona naturae voluptas, iure praetermissa est; Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser.

Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Atque hoc dabitis, ut opinor, si modo sit aliquid esse beatum, id oportere totum poni in potestate sapientis. Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus;

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Atqui, inquit, si Stoicis concedis ut virtus sola, si adsit vitam efficiat beatam, concedis etiam Peripateticis. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem.

Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Ut id aliis narrare gestiant? Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur?